Το Δώρο

στις

Η Cecelia Ahern έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να προσεγγίζει σημαντικά θέματα, προκαλώντας ταυτόχρονα ανάμεικτα συναισθήματα. Όπως και στο μυθιστόρημά της «Θα σε βρω ξανά», έτσι και στο «Δώρο» περνάει τα μηνύματά της μέσα από μια ιστορία με φανταστικά στοιχεία και καταγράφει μια αλήθεια, που μας αφορά όλους.

Ο Λου Σάφερν είναι σημαντικό στέλεχος σε μια μεγάλη εταιρεία και βρίσκεται ένα βήμα πριν την προαγωγή. Παρότι έχει μια υπέροχη οικογένεια, αυτό που φαίνεται να τον απασχολεί είναι μόνο η δουλειά του. Η εργασιομανία του και η εμμονή του να φτάσει ακόμα πιο ψηλά, τον απομακρύνουν απ’ όσα έχουν πραγματικά σημασία. Όμως, ο Λου δε φαίνεται να το αντιλαμβάνεται. Μέχρι τη στιγμή που θα πιάσει κουβέντα μ’ ένα ζητιάνο, τον Γκέιμπ και από εκείνη την ημέρα όλα θ’ αρχίσουν ν’ αλλάζουν. Με ποιο τρόπο θα τον βοηθήσει ο Γκέιμπ και πώς θα δει ο Λου αυτή την παρέμβαση στη ζωή του; Ποιο είναι το δώρο που θα λάβει και πώς θα τον επηρεάσει;

Ο Λου πιστεύει πως όλα στη ζωή του είναι όπως πρέπει να είναι. Η απόλυτη προσήλωση στη δουλειά του είναι υπεύθυνη για την επαγγελματική και κοινωνική του καταξίωση και θεωρεί πως αυτό αρκεί για να είναι ευτυχισμένος. Η επιτυχία είναι ο μόνος στόχος και η προαγωγή είναι το επόμενο στοίχημά του. Η οικογένειά του δεν αποτελεί προτεραιότητα και η κάθε -δικαιολογημένη- απαίτησή τους φαντάζει ανούσια σ’ εκείνον. Δε συμμετέχει στο μεγάλωμα των παιδιών του, αδιαφορεί για τη γυναίκα του, κρατά σε απόσταση τους γονείς και τ’ αδέρφια του και δε θεωρεί πως κάνει κάπου λάθος. Όσα τους παρέχει, πιστεύει πως φτάνουν και με το παραπάνω.

Ο Λου παρουσιάζεται εγωκεντρικός και αλαζόνας, απομονωμένος σ’ ένα σύμπαν, όπου τα πάντα αφορούν τον ίδιο και τη δική του ικανοποίηση. Όμως αυτή δεν κρατά πολύ και ο Λου μοιάζει ν’ αναζητά συνεχώς νέες προκλήσεις για να πετύχει το απόλυτο, που δεν έρχεται ποτέ, καταστρέφοντας στο πέρασμά του καθετί αγνό και ξεχωριστό. Οι δικοί του μάταια περιμένουν κάτι ν’ αλλάξει, μάταια ελπίζουν να γίνει ξανά ο άνθρωπος που ήξεραν κάποτε. Κι εκείνος μοιάζει ν’ αγνοεί πως η ζωή του, που χαρακτηρίζεται μέσα σ’ όλα από τρυφηλές συνήθειες, αλλά κι από την απόκτηση όλο και περισσότερων υλικών αγαθών, έχει πάρει την κάτω βόλτα. Κάτω από το λαμπερό περιτύλιγμα βρίσκεται μια ζωή ανικανοποίητη, που τον οδηγεί σταδιακά στην αποξένωση.

Ο Γκέιμπ θα μπει στη ζωή του εντελώς τυχαία, μια μέρα που ο Λου θα νιώσει την ανίκητη επιθυμία να βοηθήσει ένα συνάνθρωπό του. Πολύ γρήγορα, όμως, θα μετανιώσει γι’ αυτή την καλή του πράξη, γιατί ο Γκέιμπ φαίνεται να παρεμβαίνει στη ζωή του. Ή τουλάχιστον αυτό πιστεύει ο Λου. Τον προτρέπει, τον συμβουλεύει, προσπαθεί να του ανοίξει τα μάτια, αλλά ο Λου δεν υποκύπτει. Δε μπορεί να δεχτεί πως ένας άνθρωπος που μάζεψε από το δρόμο, μπορεί να ξέρει τι είναι καλύτερο για τη ζωή του από τον ίδιο. Ο Λου τον πολεμάει, αρνούμενος ν’ αποδεχτεί πως ο Γκέιμπ θέλει μόνο το καλό του. Επιμένει πως δεν έχει αγνές προθέσεις, πως θέλει να του πάρει όλα όσα δικαιωματικά του ανήκουν, ακόμα κι αν ο ίδιος δεν τα εκτιμάει όσο θα ’πρεπε.

Πρέπει να παραδεχτώ πως δεν αντιπάθησα το Λου, ούτε καν στην αρχή, που τα λόγια και οι πράξεις του θα δυσκόλευαν τον καθένα να νιώσει ακόμα και την ελάχιστη συμπάθεια για κείνον. Μπορώ να πω πως περισσότερο με προβλημάτισε. Ήθελα να καταλάβω για ποιο λόγο επικεντρώθηκε τόσο πολύ στην καριέρα του, αδιαφορώντας για όλα τα άλλα. Ο Λου θεωρούσε την οικογένειά του δεδομένη, ενώ εκείνος την ίδια στιγμή συνέχιζε ν’ αποστασιοποιείται. Μου έδωσε την εντύπωση πως ήθελε να διαφοροποιηθεί από τους άλλους και ν’ αποδείξει την ανωτερότητά του. Ανυπομονούσε να φτάσει στην κορυφή, χωρίς να σκεφτεί ούτε μια στιγμή τι θα του στοιχίσει.

Κάθε φορά ήλπιζα πως θα πάρει τη σωστή απόφαση, αλλά ακόμα και τις φορές που το έκανε, υπερίσχυε ξανά το εγώ του και τα κατέστρεφε όλα. Παρατηρούσα πώς πάλευε να δείξει ανεπηρέαστος κι εκείνες τις στιγμές φαινόταν ακόμα πιο αδύναμος· αδύναμος να εκφράσει το οποιοδήποτε συναίσθημα. Κι όσο η ιστορία προχωρούσε, άρχισα να νιώθω λύπη για κείνον, γιατί φάνηκε ξεκάθαρα το κενό μέσα του. Ένα κενό που έπρεπε να προσπαθήσει πολύ για να το γεμίσει ξανά. Αλλά το πιο δύσκολο για κείνον, ήταν πως δεν ήξερε το πώς.

Η συγγραφέας μέσα από αυτή την ιστορία, που έχει μια δόση μαγείας, μιλάει για υπαρκτά προβλήματα. Η προσκόλληση στη δουλειά και το αδιέξοδο κυνήγι της επιτυχίας, που ποτέ δεν είναι αρκετή, ούτε όλα όσα αυτή συνεπάγεται σε φήμη και χρήμα, αποτελούν μάστιγα και όλοι λίγο-πολύ μπορεί να παρασυρθούμε. Θαμπωνόμαστε απ’ όσα μπορούμε να έχουμε και παύουμε να δίνουμε την απαιτούμενη σημασία σε όσα αξίζουν πραγματικά.

Οι επιλογές του Λου είναι οι επιλογές που -δυστυχώς- τη σημερινή εποχή κάνουν οι περισσότεροι. Ο Λου δεν είναι η εξαίρεση, είναι το παράδειγμα που όλοι πρέπει ν’ αποφύγουμε, γιατί ο καθένας από μας μπορεί πολύ εύκολα να πέσει σ’ αυτή την παγίδα.

Ο Λου άργησε να καταλάβει τι έχει αξία στη ζωή. Χρειάστηκε πολύ χρόνο για ν’ αντιληφθεί πως ο Γκέιμπ, τελικά, είχε δίκιο. Η πραγματική ευτυχία βρίσκεται μόνο δίπλα στους αγαπημένους μας.  

Το «Δώρο» αναδεικνύει το νόημα της ζωής. Μας υπενθυμίζει ότι πρέπει ν’ αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητές μας, να εστιάσουμε και πάλι στα σημαντικά και να μην αφήνουμε το χρόνο να περνάει ζώντας μια ζωή ανούσια και άγευστη, αλλά ν’ αξιοποιούμε στο έπακρο το κάθε πολύτιμο λεπτό της.

Φωτογραφία από StockSnap από το Pixabay

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s